Morgen even stil staan bij het overlijden van mijn tante Gea. Overleden aan de ziekte van Hodgkin op net 60 jarige leeftijd! Niet uitgenodigd voor de crematie, dan er maar van een afstand tóch even bij stilstaan....mijn gedachten gaan uit naar mijn oom, hun twee kinderen en kleinkinderen........

Vanalles wat

Ben ik weer eens. Moeier dan moe, maar dat is al een bekend verhaal helaas. De nachten zijn af en aan rommelig. Soms kunnen we een nachtje doorslapen en soms zijn zowel Leah als Kyan wakker. Doorbikkelen, het gaat over, fijne fase. Genoeg te schrijven, orde scheppen in mijn hoofd, maar de energie ontbreekt daartoe. De nieuwe naaimachine staart me aan, maar ook dat loopt geen vaart. Wel weer een stapje gemaakt in opruimen in huis. Wipstoel, ladenkast (ooit eerste commode, snik) en nog wat dingen hebben het huis inmiddels verlaten. Een plek op zolder wacht op een tafel. Komend weekend de kamer van de jongens aanpakken....er ligt nog iets van glas (kapot gevallen) in de wasbak *schaam* nog steeds niet opgeruimd, duidelijk merkbaar dat de wastafel daar niet gebruikt wordt....zonde van de ruimte eigenlijk. Er moet orde komen en ruimte....zodat ik eindelijk hun kamer netjes bij kan houden: planken aan de muur voor gemaakte kunstwerkjes van lego, alles van de grond af, het liefst hing het bed zelfs aan het plafond. Gek word ik van het meegenomen zand (in zakken, sokken) overal. Leah's kamer en die van Kyan zijn spik en span.....boekjes doorgeschoven, speelgoed opgeruimd, kleding op een rij.....wauw....nu is het zaak het bij te houden, maar ik ben bang dat het na een aantal weken allemaal weer van voren af aan begint:-S.
Kyan kruipt, razendsnel, valt tanden door de lip (vandaag al twee keer), speelt heerlijk, mannetje van details en van humor, hij gaat staan en blijft vooralsnog staan (nog leren om te gaan zitten), gaat langzamerhand van twee slaapjes helaas al naar één.....eet eindelijk een broodje (al moet ik uitkijken dat hij het niet allemaal in zijn wangen verzameld).
Leah is chagerijnig de laatste tijd, een karaktertje, driftkikker, maar kan ook heerlijk tekenen, puzzels maken van rond de 100 stukjes, tellen tot 30, met letters bezig zijn en met haar pop spelen. Aan de beterende hand van de vijfde ziekte (?)...nog helemaal onder de vlekjes, maar ook dat trekt weer weg. Nog even en dan gaat zij ook al naar groep 1.
Marijn is vrolijk de laatste tijd, zit goed in zijn vel, vermaakt zich goed, begint wat minder aan Yoran te hangen, gaat over naar groep 3 (hoge instap, zonkind, uitdaging....extra werk: vinger aan de pols).
Yoran is thuis vaak niet te genieten, opstandig, brutaal, chagerijnig, niet luisteren, te laat komen, niet geboeid zijn door straf. Gaat over naar groep 7 met extra werk, verdieping....vinger aan de pols, gesprek met schoolmaatschappelijk werk en de intern begeleider.....vindt school totaal niet interessant....verveling, te gemakkelijk, onderpresteren, sociaal aangepast gedrag, totaal ander kind thuis als op school...om maar wat dingen te noemen.

Heel wat steekwoorden om belangrijke dingen niet te vergeten.

Over een paar weken word ik 40. Een vreemde gewaarwording omdat ik me totaal niet die leeftijd voel....apart. Kyan alweer 1....kleine jongetjes worden groot!

Ruimte scheppen in huis, tuin en hoofd

De dagen vliegen werkelijk voorbij. Soms heb ik gewoon het gevoel er zelf geen deel aan te hebben. Ik draai mijn dingetjes af en voor je het weet is het s'avonds laat en rol ik mijn bed in. Zin in beter weer, naar buiten met het spul, de tuin verder aanpakken (vermoeiend als je het allemaal zelf moet doen). Leegtrekken en met weinig middelen er nog wat van proberen te maken, vooral leefbaar. De puntjes op de i zetten, opruimen=wegruimen, in huis....schouders eronder, des te eerder kan het verkoopbord vast in de tuin. Verhuizen, zou het dé oplossing zijn? Niets bindt mij hier eigenlijk. Ook de jongens lijken het geen probleem te vinden, ze willen best naar een andere school. De eerste ruimtevreters zijn in elk geval het huis uit. Het blijft een vicieuze cirkel lijkt wel, en ik blijf het er maar over hebben: opruimen, ruimte, wegdoen, etc. Ik krijg steeds minder moeite met weg doen, omdat ik zie dat we er wat ruimte voor terug krijgen (maar nog steeds niet voldoende naar mijn zin).
Maar het opruimen stagneert steeds, we zijn moe....moe.....de dagelijkse dingen gaan onverbiddelijk door en geven weinig ruimte (is ie weer) voor het uitvoeren van extra dingen.

Om niet te vergeten

Sinds afgelopen week tijgert Kyan de hele kamer door. Als je even niet oplet, is hij zo in de keuken. De box is nu echt té klein terrein voor ons kleine ontdekkertje.  Tot onze grote verbazing zat hij ook ineens op zijn knietjes in de box, nog even en hij trekt zich op tot staan. Eindelijk begint hij in de gaten te krijgen wat hij met zijn beentjes allemaal kan doen. Kletsen kan hij als de beste, hij brabbelt een eind weg!
Het babyspeelgoed, de wipstoel en straks de box verlaten ons huis definitief!
Leah begint te groeien, dat merk ik aan haar shirtjes. Broeken maat 86 worden nu te kort en de shirtjes te strak. Zou ze de lucht inschieten? Ze had duidelijk zin in school vanochtend, gaf een kus, zwaaide nog even en vond het allemaal wel best. Yoran en Marijn zijn toe aan de zomervakantie. Yoran heeft tijdelijk een andere juf tot de invaller! weer terug is van vakantie. Geen ideale situatie, maar het schijnt hem niet te deren:"ik zit meestal toch niet in de klas mama"???? Hij schijnt dus vaak in een apart lokaal te zitten omdat hij voor loopt. Daar werkt hij zelfstandig aan zijn eigen dingen. Hij zit alleen in de klas voor het reguliere werk, waar hij meestal binnen 5 minuten mee klaar is, daarna gaat hij naar zijn eigen plek. Tja, moet toch maar weer eens horen hoe dat precies in elkaar steekt, want ik wist dit niet eens (wel dat hij extra werk kreeg, maar niet dat hij dat apart van de klas moest doen). Afwachten hoe het hier op school verder gaat. Ze hebben te maken met krimp en alle leerkrachten zonder vast contract moeten dus weg. Ik vermoed dat er klassen samengevoegd gaan worden. Het ligt er erg aan, welke klassen dat betreft. Marijn verveelt zich ook al op school, al vindt het het spelen niet een erg groot probleem. Maar hij kan lezen en hij kent alle letters en kan ze ook schrijven.........dus hij mag wat ons betreft straks wel wat 'hoger' instappen in groep 3. Zoals het er nu uit gaat zien kan de psz hier op school ook geen 4 dagdelen gaan aanbieden? hetgeen wij voor Leah wel wenselijk vinden na de zomervakantie. Hopelijk komt het er toch van. We zien het aan, een andere school kiezen doe je natuurlijk niet zomaar. Maar wellicht dat dit laatste toch nodig zal zijn.
Marijn is zijn nukkige zelf. Hij worstelt ermee dat Yoran niet met hem wil spelen en optrekken. Geen vriendjes van zijn leeftijd in de buurt helpt natuurlijk niet mee. Waar Yoran meerdere jongens heeft waarmee hij optrekt, hobbelt Marijn er vaak een beetje achteraan...hij moet zijn draai in dingen nog een beetje vinden denk ik. Het is niet altijd gemakkelijk 6 jaar te zijn.

Moe

Hoe kan het toch dat ik het ene been niet voor het andere lijk te kunnen zetten? Drie kinderen in mijn directe omgeving (Yoran is zoals meestal buiten) en ik kan vandaag niet geven wat ik zou willen. Migraine-achtige hoofdpijn om scheel van te kijken en gewoon doodop. In mijn hoofd wil ik zoveel: leuke dingen doen met de kinderen, cakejes bakken, kokkerellen, verder met alle creatieve dingen op de naaimachine, de tuin verder leegtrekken. Maar ik kom niet verder dan af en toe een wasje, opruimen achter iedereen (deden ze dat nou eens wat meer zelf) en de vaatwasser. Een vicieuze cirkel, grrr....laat ik daar een hekel aan hebben. Het idee dat ik weer terugmoet naar de huisarts om de volgende weg in te slaan maakt het gevoel van rondgaan in die vicieuze cirkel niet minder. Gelukkig kwam er niets uit de onderzoeken bij de uroloog, ook al was ik daar wel even bang voor vanwege de vreemde echo, tja mijn lekenoog maakte mij alleen maar onnodig onrustig. Geen afwijkingen, dus in die hoek moet ik het niet zoeken....terug naar af en een andere weg. Ik heb bijna de neiging te zeggen....."laat maar".....ik leer er wel mee leven, maar het blokkeert, het belemmert....de pijn in mijn lijf, de onrust van niet weten waarom. Ik weet allang dat er niet altijd pasklare oplossingen voor zijn, maar een naam mag het toch wel krijgen.
Kyan op bed, Marijn en Leah spelen even heel leuk samen voor zolang het duurt. Even op de bank....maar eerst nog een wasje afhalen en een wasje ophangen en de dozen met kleding die wegmoeten wegzetten! Ruimte scheppen (nog zoiets wat maar steeds bij het nulpunt lijkt te beginnen).

lente-zomerweer?

Is dit nou mooi lenteweer? De hele dag regent het al. Het lokt uit om met warme truien, sokken en dekentjes op de bank te kruipen. Het lijkt wel herfst. Kyan vindt er ook al niets aan en is alleen maar aan het miepen. Het zullen de doorkomende boventandjes wel zijn die hem letterlijk dwars zitten. Een dag om niets te doen en raar maar waar, er komt werkelijk niets, maar dan ook niets uit mijn handen.
Yoran is de halve dag alweer de hort op, hij zal wel bij een vriendje zitten.
Net even snel weer wat broeken uit Kyan's kast getrokken die wel te klein zullen zijn, even passen en ze kunnen de doos in voor de volgende drager. Zo ook wat winterspullen in maat 74, die zal Kyan niet meer passen na de zomer. Met vier kinderen lijkt het soms wel een continue opruimen, passen en doorgeven van kleding, pfff. Wel fijn al die krijgertjes. Zo wachten er nog een aantal goede spijkerbroeken op Yoran, maatje 'nogveeltegroot'. Zoals ik het nu zie, gaat Kyan Leah voorbij groeien, kleine meis blijft nog een ieniemienie en kleine meneer groeit in sneltreinvaart door.
Inmiddels de autostoelen voor Leah en Kyan ingeruild voor grotere exemplaren. Kleine kindjes worden groot (al paste Leah nog wel in de autostoel groep 1....toch maar een grotere en dit keer geen Maxicosi maar een Römer, daar zit ze vele malen beter in (en ook niet onbelangrijk, deze was goedkoper). De 'nieuwe'stoel van Kyan komt van mp, minder oud dan het bakbeestje waar ook Yoran nog in heeft gezeten en nog in prima staat....scheelde ook enorm in de portemonnee, niets mis met tweedehands. Maxicosi van Kyan kan dus ook de deur uit....joehoe....zo zit de vaart er een beetje in. Ik heb me er volledig bij neergelegd dat er niet meer kinderen gaan komen, als je dat zo mag zeggen. Bijna 40 iekkssss, niet over nadenken, ik wil straks als alle kids het huis uit zijn (hopelijk) nog wat jaren leuke reisjes maken met Anko samen....ik zal dan al bijna 60 zijn, arghhhh niet over nadenken dus! Buiten besef van leeftijd, wil mijn lichaam het ook niet meer hebben, haha. De keizersnede heeft me toch een behoorlijke opdonder gegeven....én het zwanger zijn richting de 40 was toch heel wat zwaarder dan toen ik net in de 30 was. Dus nee, 4 is goed, klaar!! Wat een sprong in mijn verhaal. Ging het in het begin nog over het snertweer ik eindig met besef van leeftijd en gezinnetje klaar.....zegt genoeg over de af en toe chaos in mijn hoofd!!

Sprongetjes

Met kleine sprongetjes gaat de kleine jongen vooruit (en dan niet letterlijk natuurlijk, want dat past niet bij zijn leeftijd). Eenmaal op zijn buik, kan hij met wat gedoe: met benen in de knoop, gaan zitten. Kruipen, of liever schuiven gaat nu ook in zijn vooruit, heerlijk dat verraste koppie. Je merkt aan Kyan dat hij er moe van is, al is hij op zich een beste slaper. Af en toe sávonds of in de nacht nog wakker, maar over het algemeen slaapt hij door. Langzamerhand krijg ik dus de avonden weer terug. Een raar gevoel, te meer omdat ik overloop van de ideeën en nog niet echt weet wáár te beginnen, dus loop ik nog wat doelloos te ijsberen of kruip ik eerst maar eens achter de pc (voor nóg meer voedsel voor mijn brein?).
Waar Kyan rustiger lijkt te zijn geworden, maakt Leah rare bokkesprongen. Ik dacht dat de peuterpuberteit bij twee jaar was, bij haar blijkt dat 'niets' te zijn geweest en is ze er nu echt middenin belandt. Menig ochtendje begint met een woedeaanval van mevrouw Leah omdat het niet zo gaat zoals zij wil, het ontbijt niet naar wens is (want ze wil snoep), haar kleren zijn niet mooi of zitten niet goed  of ik heb even geen tijd heb haar. Vermoeiend overdag (gelukkig is zij ook een prima slaper!....s'nachts welteverstaan want overdag heeft ze vanaf haar tweede jaar geen oog meer dichtgedaan).
De jongens zijn opstandig, zoals bij hun leeftijd hoort. Yoran verkent zijn grenzen en heeft ondertussen toch aardig wat vrijheden verworven: alleen gaan zwemmen met vriendjes (*slik*), vissen in het park, alleen naar de bibliotheek, alleen naar het winkelcentrum met een vriendje. Loslaten prent ik me zelf voortdurend in. Over twee jaar gaat hij naar de middelbare school wie weet waar?? en zal hij die zelfstandigheid al moeten hebben. Buiten dat zal hij na de zomer zelf naar voetbaltraining moeten fietsen.....loslaten zei ik? Met het overtreden van de regels, krijgt meneer ook wel eens straf. Daar wij een grondige hekel hebben aan telaatkomers, wil dat nog wel eens botsen. Yoran reageert zoals het een puber betaamt:-P en mama reageert zoals bij een ouder past.
Een uitdaging dus, kinderen in zulke verschillende leeftijden. Je kunt ze gewoon niet hetzelfde behandelen, dat is de' last'. De vrijheden die Yoran heeft passen tot Marijn's ergernis nog niet bij zijn leeftijd. De verworvenheden van Marijn: alleen eropuit in de buurt bijvoorbeeld, passen nog niet bij Leah (die maar wat graag buiten de poort zou spelen en fietsen zonder mama of papa:-S: "ga jij maar vast naar huis mama....(als ik haar van school ophaal)....ik kom straks wel een keer, huhuh.". Een continue gesteggel, uitleggen en geduld bewaren en als ik dan een keer boos ben, kunnen ze met z'n allen binnen op de bank gaan zitten, zo...dat is dat! Over een jaartje voegt Kyan zich vanzelf bij de uitdaging en wordt deze wellicht nog een stukje uitdagender:-D.
Mijn eerste sprongetjes op mijn nieuwe naaimachine zijn gedaan. Ik bijt me er in vast, want gemakkelijk is het nog niet. Helaas ben ik van het soort dat het zichzelf veel te moeilijk maakt. Een lastig projectje (zoek ik nóg een uitdaging wellicht?). Maar lukken gaat het me uiteindelijk, met hopelijk een leuk resultaat dat smaakt naar meer.  Er staan al heel wat leuke dingetjes (met name boeken waarin ook patronen staan) op mijn verlanglijstje....en ook die "eigen plek" zou leuk zijn. Nu zit ik nog achterin de woonkamer aan de eetkamertafel. Niet handig met alle kleine kinderen in de buurt. Geduld (en dat heb ik, dat heb ik maar weer mooi bewezen door geduldig te wachten op mijn nieuwe naaimachine.....9 maanden later (na het concreter worden van mijn plannetjes) is ze er eindelijk! Mijn Husqvarna:-D
Voor een eigen plekje in hetzelfde huis zullen we toch eens de stap moeten nemen door dat verkoopbord in de tuin te durven zetten. Af en toe (als het flink kriebelt) doen we ons licht op op de Fundasite.....en tja, ruimte kun je best kopen.....maar eerst móeten we verkopen en dat is een hele andere klus. Geduld en dát hebben we!!