Pijn in mijn lijf

Begint het nu al dat ik me er bijna niet toe kan zetten om op mijn blog te schrijven. Ontbreken van energie en het even niet zien van enkel nut? Nu dan maar een kleine poging.
Vanochtend toch maar wéér een bezoekje aan de huisarts. Gelukkig kon manlief met me mee....energiebesparing! Het begin is er wéér, de medische mallemolen? Morgen bloedprikken, algeheel en specifiek op reuma, schildklier, vitaminetekorten, ontstekingen, leverwaarden en meer van dergelijke dingen. Eerlijk gezegd verwacht ik er niets van. Maar wat zou ik eigenlijk moeten verwachten? Dat er eindelijk eens iets uitkomt waarmee ik echt verder kan? Het blijft zoeken naar een speld in de hooiberg en dat maakt wanhopig. Wat is het toch met dit lijf. Waar komt die pijn vandaan? Ik negeer, ontken, maar ondertussen is de pijn dagelijks aanwezig en begint me nu toch te belemmeren in mijn dagelijkse doen en laten. Rustig zitten is er maar weinig bij en dan nog is de pijn continue: in handen en voeten, benen, armen, onderin mijn rug, koppijn.....dagelijks misselijkmakende hoofdpijn...moet ik nog doorgaan? Mijn slapeloosheid is ook een fijn gegeven, ik kom echt niet verder dan een oppervlakkige rust. Deze week viel me ook op dat mijn handen soms dik zijn (vocht?). Dikke enkels heb ik af en toe al sinds de zwangerschap van Kyan........*telefoon....Majellaschool*......................................................

Zo, dat was een kleine onderbreking in mijn verhaal. De juf van Yoran belde. Yoran had een onfortuinlijke ontmoeting met de stalen basketbalpaal. Als je weet hoe hard Yoran kan rennen, dan weet je meteen met wat voor vaart hij ertegenaan is geklapt. Met een fiks ei op zijn hoofd ligt meneer languit op de bank. Het wekadvies maar niet in de wind slaan vannacht!

Waar was ik, o ja dikke enkels (wat een overgang). Eigenlijk heb ik daar nooit last van gehad, tot afgelopen jaar. Vreemd! Zo komen er steeds weer nieuwe dingen bij helaas. Ik hoor de huisarts nog vragen of er reuma voorkomt in de familie...."euh nee, dacht het niet"......eenmaal thuis bedacht ik me dat mijn oom reuma heeft van de weke delen, fibromyalgie genaamd. Of daar ook een erfelijkheidsfactor in zit, weet ik niet. We zullen het gaan zien. Volgende week weten we hopelijk iets meer. Één ding weet ik zeker, dat het 'dodelijk'vermoeiend is allemaal, maar daar kan ik helemaal niets mee. Ik ga over mijn grenzen, want alles gaat gewoon door....iedereen moet aandacht en verzorging.

I.M. 6/10/1942 - 10/6/2010

Morgen is het precies anderhalf jaar geleden dat mijn vader overleed aan de gevolgen van een hersentumor. Een enorm cliché: maar wat vliegt de tijd en wat neemt het normale leven al snel weer z'n eigen gang. Neemt niet weg dat mijn vader nog veel in onze gedachten is. De kinderen hebben het bij tijd en wijle nog over opa Jan: Yoran met het maken van bepaalde personages op zijn DS....."mam, had opa nou een bril of niet"........denkt Marijn vaak nog wat bedachtzamer na over opa (en heeft soms ineens de opmerking: "Kijk mam, opa schittert weer".....wijzend naar de hemel" en heeft Leah zo haar eigen ideeën over waar opa nu is. Leah tekent nog steeds vaak opa Jan......als ik dan zeg: "opa Jan is er toch niet meer". Kijkt ze me aan en zegt: "Mama, dan moet je de maan roepen......opa is toch naar de maan?".......hahaha...heerlijk die kindergedachten. Fijn ook te bedenken dat ze hem toch nog een beetje kunnen herinneren. Hij wordt gemist, zeker als opa......de opa die met zijn kleinkinderen ging wandelen, hand in hand hele serieuze gesprekken voerend. De opa die vaak in stilte zat te genieten bij het zien van zijn kleinkinderen.
Ik daarentegen worstel nog best met een aantal zaken, waarvan ik weet dat ik er nooit meer antwoord op zal kunnen krijgen....een blijvend verdriet dat klaarblijkelijk nog een plekje moet krijgen. Hoe heb ik, zeker als puber 'gevochten' om zijn aandacht, om zijn erkenning, bevestiging. Vechten tegen een enorme emotieloze muur. Het heeft me weinig opgeleverd. Tegen de tijd dat ik opstandig, vervroegd (vanwege hem) uit huis ging, zag ik hem al enkel als kostganger.......hij ging meer dan dat hij kwam in mijn ogen. Als hij er was, was hij er eigenlijk niet, verschuilend achter zijn krant, verplichte stiltes rond het 20:00 uur journaal (áls hij al thuis was). In mijn studententijd werd ik langzaamaan milder richting hem en ben ik toch maar gaan doen wat mijn moeder altijd tegen me heeft gezegd: de dingen die hij zegt en (niet) doet anders interpreteren.....pffff. Mijn moeder heeft me wel eens verteld dat mijn vader eigenlijk maar twee kinderen wilde.......maar dat ze dacht dat hij toch wel blij was met me....mmmm, het zal....Zelfs in zijn laatste maanden heb ik niet mogen horen hoé hij eigenlijk over mij dacht, dat hij van mij hield, dat hij trots was......dat heb ik altijd maar zo moeten interpreteren. Accepteren dat het nu eenmaal een man was die zich niet kon uiten, die geen weg wist met zijn emoties, die zelfs bang was voor zijn eigen emoties......die nooit aan zijn dochter heeft kunnen zeggen "ik hou van jou". Ergens heeft het toch gevoeld als éénrichtingsverkeer toen ik hem gemeend zei dat ik van hem hield, dat hij zijn best heeft gedaan en dat hij een goede vader is geweest.......hij keek me aan en bleef stil (helaas). Stil verdriet......het is zoals het is. Ik kan niet meer 'vechten' om zijn erkenning en liefde......ik zal het maar interpreteren als dat hij waarschijnlijk wel trots op me was. Hij wordt gemist, want hoe je het ook wendt of keert hij was mijn vader en de opa van mijn kinderen. Mijn vader als opa was een andere man, een man die misschien wel zag wat hij eigenlijk bij zijn eigen kinderen gemist heeft. Ik had hem graag nog wat meer willen leren kennen......helaas nam een enorme rotziekte 'bezit' van hem en hebben we al binnen het jaar afscheid van hem moeten nemen..........

Kyan's wereldje

Ondertussen is Kyan alweer bijna 4,5 maand. De fysiotherapeute was er vandaag voor het laatst. Zij en ook wij vinden dat Kyan goed vooruit is gegaan en niet onder doet voor zijn leeftijdsgenootjes. Hij had even wat extra stimulans nodig bij het oefenen op zijn buik, met het optillen van zijn hoofdje. Zo langzamerhand gaat dat steeds beter en draait hij zelfs van zijn rug al op zijn zij. Kyan is een erg vrolijk mannetje en lacht graag. Als hij eenmaal even echt de aandacht krijgt, straalt hij helemaal en krijgt (bijna) iedereen een gulle lach van hem. Hij wordt graag geknuffeld en giert het dan uit van pret. Heerlijk.
Maandagochtend hebben we een afspraak in het ziekenhuis met de kinderarts, om te kijken naar de bult op zijn hoofd. Gaat het inderdaad om botvorming dan is het toch even noodzakelijk te kijken middels een foto of de schedelnaden nog wel open zijn. Ik verwacht er niet veel van en ik ga er vanuit dat de bult gewoon bij hem hoort óf nog wel weg trekt óf gewoon geen kwaad kan. Kunnen we maandag meteen zijn vele spugen van de laatste tijd even aankaarten. Kyan spuugt zelfs nog wel twee uur na zijn voeding, maagzuur? 'Normaal' gesproken zou je bij een flessenkind nu al kunnen beginnen met een fruit-of groentenhap, maar dat gaat me even veel te snel. We wachten daarom gewoon totdat hij zes maanden is. Ook dit kleine jongetje wordt groter.......

Onze kleine kunstenaar in dop

Sinds een paar maandjes gaat Marijn bij ons in de straat naar een tekencursus. Elke woensdagmiddag komt hij na anderhalf uur uitgelaten en blij thuis met weer een prachtig meesterwerk. Verbazingwekkend wat een creativiteit hij al bezit met zijn bijna zes jaar. Tijd voor een eigen muur in huis waar al zijn kunstwerken tentoongesteld kunnen worden.
Een impressie van wat hij vandaag en eerder maakte:

Lijnen en vlakkenspel

Sterren

Herfst

In het kader van Halloween

Gouden stad, waar Marijn wel zou willen wonen

Met dit kunstwerk droeg Marijn bij aan de kinderboekenweek van dit jaar. Hij won er de Gouden Griffel mee!

Sinterklaas op school

De Goedheilig Man was overal. Ook op school kon hij natuurlijk niet ontbreken. Het weekend voor de Sint op school zou arriveren was Yoran (met hulp van mij) al druk bezig met zijn surprise. Vanaf groep 5 worden er lootjes getrokken en mag er van 5 euro een cadeautje gekocht worden. Daar hoort natuurlijk een gedicht en een surprise bij. De avond voor 5 december legde Marijn alvast zijn kleding voor de volgende dag klaar: uiteraad een compleet pietenpak, met bijbehorende maillot, pietenpet met veer, een witte kraag en zwarte handschoenen. Op de dag zelf was Leah opvallend stil. Toch wat spanning in combinatie met het slechte weer (waar zij helemaal niet van houdt, en wie wel eigenlijk). In de hagel stonden we met z'n allen de Sint op te wachten. Alleen drie pieten verschenen en Sint bleek nog te slapen in een tent, ín school notabene. Dus iedereen naar binnen, behalve de ouders helaas. Alle foto's zijn te danken aan de meester van groep 8! Naar horen zeggen was Leah absoluut niet verlegen (al moest ze wel erg lang wachten op haar cadeautje....ze was de laatste), had de Sint in groep 1/2 wel erg weinig tijd (tot teleurstelling van Marijn, want hij had op schoot bij de Sint zijn zelfgetekende boek willen laten zien: zie collages) en Yoran vond het "helemaal geweldig". Leah kreeg van de Sint een kleurenspelletje, potloodjes en een kleurboekje, Marijn kreeg een autowegenkleed en Yoran kreeg 2 vulpotloden, gewone potloden, stickers en deodorant (?)......Eenmaal op de terugweg, zuchtte Leah "zo en nou kan Sint wel weer naar huis"...........daaaaaag Sinterklaasje daaaaaaaag!

Creatief

Vlak voor sinterklaas ben ik nog even leuk creatief bezig geweest, met alvast een knipoog naar de kerst. Een tweetal jaar geleden deed ik al eens een workshop mozaiëken, nu was het een workshop "krans maken". Eigenlijk super simpel, maar wel leuk. Lekker bezig zijn, met de gedachten even niet bij de kinderen, verstand op nul en creeëren. Het geklets met een hoog roddelgehalte is grotendeels langs me heen gegaan: ik was bezig met mijn krans! Heerlijk om zo bezig te zijn.
Eigenlijk merk ik nu pas hoe zeer ik zulke tijd voor mezelf mis. Alles gaat en draait zo'n beetje om de kinderen. Als ze eenmaal s'avonds in bed liggen, heb ik veel te lang nodig om de dag (en meer) los te laten. Tegen de tijd dat ik daarmee klaar ben, lig ik op al op apegapen. Een balans vinden tussen moeder zijn, vriendin van én mezelf (van nog meer rollen maar niet te spreken) valt nog niet mee. Soms heb ik gewoon het gevoel dat iedereen maar aan me trekt en iets van me wil. Aan mezelf kom ik dan niet meer toe. Maar dat het laatste wel noodzakelijk is, dáár kom ik nu echt achter
Er liggen al wat materialen klaar om mee aan de slag te gaan. Nu is het wachten op de aanschaf van een nieuwe naaimachine ('oudje' heeft het loodje gelegd), dan kan ik eindelijk aan de slag met mijn eigen ideetjes. Hieronder nog even een impressie van mijn gefröbel met steentjes en natuurlijk materiaal.

Sinterklaas komt op papa's werk

Na een ochtendje school was het dan eindelijk zover. Sinterklaas komt op papa's werk! Een feestje, mét clown, die Yoran meteen maar als hulpje aanwees. Pientere, bijdehante Yoran was in het begin nog wat onzeker (kijk: de handen in de zij als een soort steuntje?). Al snel was dat over en wist Yoran de clown zelfs af en toe af te troeven. De verlegenheid van Leah bleek ook nu niet al te groot. Ze stuiterde vrolijk rond, met Marijn continue aan haar zij (dat dan weer wel). Kyan viel uiteindelijk op schoot in slaap. De herrie om hem heen kon hij niet zo waarderen. Het was natuurlijk ook niet echt een plek voor een baby. En Marijn, onze kleine Piet in stijl, huppelde vrolijk uitgelaten overal tussendoor. Iets teleurgesteld dat hij niet iets heeft mogen vertellen aan Sinterklaas dit jaar, maar nog vol goede moed dat dát wel bij de volgende Sint (op school) zal gaan gebeuren! Hmmm komt mij een Marijn-opmerking in herinnering, "mam, je weet toch wel dat de echte Sinterklaas allang dood is?" Ondanks dat Yoran reeds jaren van zijn geloof in Sinterklaas blijkt te zijn gevallen, doet hij opmerkelijk enthousiast mee met het zingen van Sinterklaasliedjes en staat hij toch nog wat onwennig en verlegen bij de Beste Man (getuige weer dat handje in de zij). Nadat vele kindjes tekeningen hebben gegeven, liedjes hebben gezongen en handen geschud, was het eindelijk zover.......Sinterklaas ging vertrekken met achterlating van een grote zak met cadeautjes! Als klap op de vuurpijl mochten de kinderen hun sinterklaascadeau uitpakken en konden we evenals Sinterklaas huiswaarts keren.....(o nee, de Goedheilig Man gaat uiteraard ook nog een heleboel huisjes af in het land om de schoorsteen te voorzien van een lading cadeautjes voor pakjesavond........*peins* peins*....hebben wij eigenlijk wel een schoorsteen??).

Ps. De kinderen waren erg blij met hun cadeau. Yoran en Marijn kunnen gaan stunten met hun ieniemiene skateboardjes en Leah kan los met haar pop (geen barbie, maar een andere sympathieke pop.....op de één of andere manier kunnen (met name blonde) barbies Leah nog niet zo bekoren.....maar deze pop is het helemaal!!)