Pijn in mijn lijf

Begint het nu al dat ik me er bijna niet toe kan zetten om op mijn blog te schrijven. Ontbreken van energie en het even niet zien van enkel nut? Nu dan maar een kleine poging.
Vanochtend toch maar wéér een bezoekje aan de huisarts. Gelukkig kon manlief met me mee....energiebesparing! Het begin is er wéér, de medische mallemolen? Morgen bloedprikken, algeheel en specifiek op reuma, schildklier, vitaminetekorten, ontstekingen, leverwaarden en meer van dergelijke dingen. Eerlijk gezegd verwacht ik er niets van. Maar wat zou ik eigenlijk moeten verwachten? Dat er eindelijk eens iets uitkomt waarmee ik echt verder kan? Het blijft zoeken naar een speld in de hooiberg en dat maakt wanhopig. Wat is het toch met dit lijf. Waar komt die pijn vandaan? Ik negeer, ontken, maar ondertussen is de pijn dagelijks aanwezig en begint me nu toch te belemmeren in mijn dagelijkse doen en laten. Rustig zitten is er maar weinig bij en dan nog is de pijn continue: in handen en voeten, benen, armen, onderin mijn rug, koppijn.....dagelijks misselijkmakende hoofdpijn...moet ik nog doorgaan? Mijn slapeloosheid is ook een fijn gegeven, ik kom echt niet verder dan een oppervlakkige rust. Deze week viel me ook op dat mijn handen soms dik zijn (vocht?). Dikke enkels heb ik af en toe al sinds de zwangerschap van Kyan........*telefoon....Majellaschool*......................................................

Zo, dat was een kleine onderbreking in mijn verhaal. De juf van Yoran belde. Yoran had een onfortuinlijke ontmoeting met de stalen basketbalpaal. Als je weet hoe hard Yoran kan rennen, dan weet je meteen met wat voor vaart hij ertegenaan is geklapt. Met een fiks ei op zijn hoofd ligt meneer languit op de bank. Het wekadvies maar niet in de wind slaan vannacht!

Waar was ik, o ja dikke enkels (wat een overgang). Eigenlijk heb ik daar nooit last van gehad, tot afgelopen jaar. Vreemd! Zo komen er steeds weer nieuwe dingen bij helaas. Ik hoor de huisarts nog vragen of er reuma voorkomt in de familie...."euh nee, dacht het niet"......eenmaal thuis bedacht ik me dat mijn oom reuma heeft van de weke delen, fibromyalgie genaamd. Of daar ook een erfelijkheidsfactor in zit, weet ik niet. We zullen het gaan zien. Volgende week weten we hopelijk iets meer. Één ding weet ik zeker, dat het 'dodelijk'vermoeiend is allemaal, maar daar kan ik helemaal niets mee. Ik ga over mijn grenzen, want alles gaat gewoon door....iedereen moet aandacht en verzorging.