Mijlpalen

Yoran ging afgelopen zaterdagochtend voor het eerst op de fiets alleen naar de bibliotheek. Zelf boeken halen en een spelletje voor zijn Ds. Je kunt echt merken dat hij groter wordt. Hij begint zich te gedragen als een ware puber, met opstandige trekjes, meer zelfstandigheid afdwingend en meer interesse in hoe hij eruit ziet. Loslaten.......het gaat steeds gemakkelijker. Het moment nadert dat hij ook alleen naar voetbaltraining kan. Uiteraard staan wij (of in elk geval Anko) altijd langs de lijn bij zijn wedstrijden. Vandaag ging hij zwemmen met een vriendje. Weer loslaten, ieeeeee

Marijn mist weer eens een tand in zijn mond. Bovenin aan de rechterkant (voor ons gezien) gaapt een groot gat. Lang zal het gat er niet zitten, want de nieuwe tand begint al hard te groeien. De vierde tand op rij...het gaat hard....ook hij een mijlpaal....bijna 6 jaar!

Leah is leah en lijkt in rustiger vaarwater te zijn belandt. Minder opstandig, heerlijk spelend en pratend....kletsmajoor. Ze vindt het ondertussen heerlijk op de peuterspeelzaal en heeft mama niet meer nodig: Juf lief, kindjes (over het algemeen) ook lief. Er zit er eentje tussen waarvan zij het behoorlijk te voorduren heeft, vooral slaan kan het kind goed (helaas). Het maakt veel indruk, dat is duidelijk. Ze leert zich te wapenen tegen pesterijen en de handtastelijkheden van het kind! Mondiger wordt ze ook!

Voor Kyan was vandaag de eerste groentenhap een feit. Worteltjes, waar wij altijd mee beginnen. Niet te fijn gepureerd....hij werkte het snel en vakkundig weer naar buiten, haha....morgen weer een poging. Bijna 6 maanden en een kleine 7,5 kilo en 68 cm lang! De prikken waren dit keer niet zo geweldig. Hij reageerde met opgezette beentjes en koort! Na twee dagen was hij gelukkig weer de oude. In juli weer naar het consultatiebureau. Omdat het gewoon lastig is op handige tijden een afspraak te krijgen, vinden wij het wel best en gaan wij alleen nog naar het cb voor de vaccinaties....dus in juli, omdat er nou eenmaal tussen de derde en vierde vaccinatie 6 maanden moet zitten. Kyan loopt achter wat zijn prikken betreft, hetgeen meer een probleem is voor het cb dan voor ons:-). Ondertussen rolt hij goed op zijn zij en bijna op zijn buik. Zitten doet hij ook graag. Kleine jongetjes worden groter.
S'avonds om 20:00 de laatste (pap)fles en dan valt hij daarna al snel in slaap in zijn eigen heerlijke bedje tot in elk geval de volgende ochtend 7:00....weelde:-)

Allemaal mijlpalen, keer op keer!

Tja

Voor al mijn lezers: verwacht de komende tijd niet teveel verhaaltjes over al onze belevenissen. Momenteel heb ik even alle tijd nodig voor mezelf die ik maar vinden kan. Daar hoort helaas het vastleggen van het reilen en zeilen van ons gezin niet bij. Vanzelf  (hoop ik) komt er weer meer ruimte in mijn hoofd om daar weer mee bezig te gaan.
Het bezoekje aan de huisarts gaf "mixed feelings", was gedeeltelijk verhelderend en daar moeten we weer mee verder. Een doorverwijzing naar de uroloog, omdat ik eigenlijk al jaren bij elke controle bloed in mijn urine heb. Niet genoeg om een ontsteking te zijn en om een kuur te krijgen, maar eindelijk wel genoeg voor een doorverwijzing. Een tip was verder om aan de pil te gaan om te proberen mijn hormonen in balans te krijgen. Helaas bestaat er geen lactosevrije pil. Omdat in de bijsluiter eveneens staat dat je erg voorzichtig moet zijn met het nemen van de pil bij darmproblematiek en bij het zwaar neerslachtig zijn, schuif ik het beginnen ermee toch maar even voor me uit. Het zoeken naar tijd voor mezelf, een eigen plekje is noodzakelijk. Beter gaan slapen staat ook op het lijstje. Slaapt eindelijk iedereen de nacht door, ben ik het die aan slapeloosheid lijdt. Ondertussen wordt kleine mannetje Kyan alleen maar groter en gaat het voor mijn gevoel allemaal langs me heen blablablabla.....kan zoveel opschrijven..........maar dit was het wel even voor nu!

Nooit meer

Gisteren besefte ik het me maar al te goed, kijkend naar dat kleine mannetje dat naar mijn zin veel te snel groot wordt. Het is geen baby die zich lekker tegen je aan nestelt om nog even een dutje te doen. Veel te nieuwsgierig naar zijn omgeving, met opgeheven hoofd, zitten en alles willen zien en meemaken. Nooit meer een baby......

Nooit meer het euforische moment als je ontdekt dat je toch écht zwanger bent. Maar ook nooit meer het moment dat het wéér niet gelukt is.

Nooit meer het juichmoment van een kloppend hartje bij een echo. Maar ook nooit meer het moment dat het ijzig stil blijft omdat het weer niet goed blijkt te zijn.

Nooit meer zwanger. Maar ook nooit meer een miskraam met bijbehorende mentale en lichamelijke pijn.

Nooit meer het prachtige moment als het kind uit je glijdt en voor het eerst de buitenwereld tegemoet treedt en warm op je borst gelegd wordt (gelukkig twee keer mee mogen maken). Maar ook nooit meer baringspijn en alle ellende van bevallen met toeters en bellen in een onpersoonlijke, kille ziekenhuisruimte.

Nooit meer een kindje erbij.......maar ik moet het in perspectief zien.....straks ook meer ruimte voor eigen dingen. Kleine kinderen worden groot. Er komen weer nieuwe uitdagende fasen.

Het jaar dat ik de 3 omruil voor de 4 en wij voor het eerst een tiener in huis zullen hebben en het huis langzamerhand babyvrij zal worden.

Writersblock?

Writersblock......het loopt even vast hier.....