Hoe kan het toch dat ik het ene been niet voor het andere lijk te kunnen zetten? Drie kinderen in mijn directe omgeving (Yoran is zoals meestal buiten) en ik kan vandaag niet geven wat ik zou willen. Migraine-achtige hoofdpijn om scheel van te kijken en gewoon doodop. In mijn hoofd wil ik zoveel: leuke dingen doen met de kinderen, cakejes bakken, kokkerellen, verder met alle creatieve dingen op de naaimachine, de tuin verder leegtrekken. Maar ik kom niet verder dan af en toe een wasje, opruimen achter iedereen (deden ze dat nou eens wat meer zelf) en de vaatwasser. Een vicieuze cirkel, grrr....laat ik daar een hekel aan hebben. Het idee dat ik weer terugmoet naar de huisarts om de volgende weg in te slaan maakt het gevoel van rondgaan in die vicieuze cirkel niet minder. Gelukkig kwam er niets uit de onderzoeken bij de uroloog, ook al was ik daar wel even bang voor vanwege de vreemde echo, tja mijn lekenoog maakte mij alleen maar onnodig onrustig. Geen afwijkingen, dus in die hoek moet ik het niet zoeken....terug naar af en een andere weg. Ik heb bijna de neiging te zeggen....."laat maar".....ik leer er wel mee leven, maar het blokkeert, het belemmert....de pijn in mijn lijf, de onrust van niet weten waarom. Ik weet allang dat er niet altijd pasklare oplossingen voor zijn, maar een naam mag het toch wel krijgen.
Kyan op bed, Marijn en Leah spelen even heel leuk samen voor zolang het duurt. Even op de bank....maar eerst nog een wasje afhalen en een wasje ophangen en de dozen met kleding die wegmoeten wegzetten! Ruimte scheppen (nog zoiets wat maar steeds bij het nulpunt lijkt te beginnen).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten