Sprongetjes

Met kleine sprongetjes gaat de kleine jongen vooruit (en dan niet letterlijk natuurlijk, want dat past niet bij zijn leeftijd). Eenmaal op zijn buik, kan hij met wat gedoe: met benen in de knoop, gaan zitten. Kruipen, of liever schuiven gaat nu ook in zijn vooruit, heerlijk dat verraste koppie. Je merkt aan Kyan dat hij er moe van is, al is hij op zich een beste slaper. Af en toe sávonds of in de nacht nog wakker, maar over het algemeen slaapt hij door. Langzamerhand krijg ik dus de avonden weer terug. Een raar gevoel, te meer omdat ik overloop van de ideeën en nog niet echt weet wáár te beginnen, dus loop ik nog wat doelloos te ijsberen of kruip ik eerst maar eens achter de pc (voor nóg meer voedsel voor mijn brein?).
Waar Kyan rustiger lijkt te zijn geworden, maakt Leah rare bokkesprongen. Ik dacht dat de peuterpuberteit bij twee jaar was, bij haar blijkt dat 'niets' te zijn geweest en is ze er nu echt middenin belandt. Menig ochtendje begint met een woedeaanval van mevrouw Leah omdat het niet zo gaat zoals zij wil, het ontbijt niet naar wens is (want ze wil snoep), haar kleren zijn niet mooi of zitten niet goed  of ik heb even geen tijd heb haar. Vermoeiend overdag (gelukkig is zij ook een prima slaper!....s'nachts welteverstaan want overdag heeft ze vanaf haar tweede jaar geen oog meer dichtgedaan).
De jongens zijn opstandig, zoals bij hun leeftijd hoort. Yoran verkent zijn grenzen en heeft ondertussen toch aardig wat vrijheden verworven: alleen gaan zwemmen met vriendjes (*slik*), vissen in het park, alleen naar de bibliotheek, alleen naar het winkelcentrum met een vriendje. Loslaten prent ik me zelf voortdurend in. Over twee jaar gaat hij naar de middelbare school wie weet waar?? en zal hij die zelfstandigheid al moeten hebben. Buiten dat zal hij na de zomer zelf naar voetbaltraining moeten fietsen.....loslaten zei ik? Met het overtreden van de regels, krijgt meneer ook wel eens straf. Daar wij een grondige hekel hebben aan telaatkomers, wil dat nog wel eens botsen. Yoran reageert zoals het een puber betaamt:-P en mama reageert zoals bij een ouder past.
Een uitdaging dus, kinderen in zulke verschillende leeftijden. Je kunt ze gewoon niet hetzelfde behandelen, dat is de' last'. De vrijheden die Yoran heeft passen tot Marijn's ergernis nog niet bij zijn leeftijd. De verworvenheden van Marijn: alleen eropuit in de buurt bijvoorbeeld, passen nog niet bij Leah (die maar wat graag buiten de poort zou spelen en fietsen zonder mama of papa:-S: "ga jij maar vast naar huis mama....(als ik haar van school ophaal)....ik kom straks wel een keer, huhuh.". Een continue gesteggel, uitleggen en geduld bewaren en als ik dan een keer boos ben, kunnen ze met z'n allen binnen op de bank gaan zitten, zo...dat is dat! Over een jaartje voegt Kyan zich vanzelf bij de uitdaging en wordt deze wellicht nog een stukje uitdagender:-D.
Mijn eerste sprongetjes op mijn nieuwe naaimachine zijn gedaan. Ik bijt me er in vast, want gemakkelijk is het nog niet. Helaas ben ik van het soort dat het zichzelf veel te moeilijk maakt. Een lastig projectje (zoek ik nóg een uitdaging wellicht?). Maar lukken gaat het me uiteindelijk, met hopelijk een leuk resultaat dat smaakt naar meer.  Er staan al heel wat leuke dingetjes (met name boeken waarin ook patronen staan) op mijn verlanglijstje....en ook die "eigen plek" zou leuk zijn. Nu zit ik nog achterin de woonkamer aan de eetkamertafel. Niet handig met alle kleine kinderen in de buurt. Geduld (en dat heb ik, dat heb ik maar weer mooi bewezen door geduldig te wachten op mijn nieuwe naaimachine.....9 maanden later (na het concreter worden van mijn plannetjes) is ze er eindelijk! Mijn Husqvarna:-D
Voor een eigen plekje in hetzelfde huis zullen we toch eens de stap moeten nemen door dat verkoopbord in de tuin te durven zetten. Af en toe (als het flink kriebelt) doen we ons licht op op de Fundasite.....en tja, ruimte kun je best kopen.....maar eerst móeten we verkopen en dat is een hele andere klus. Geduld en dát hebben we!!